Two to tango

Open 25 hs.  De lichtreclame van de kleine supermercado in Buenos Aires is misschien een beetje overdreven, maar toch… als er één stad is die het etiket ‘the city that never sleeps’  verdient, dan is het wel de Argentijnse hoofdstad. Op het eerste gezicht een gewone grote stad. Waar vervallen, monumentale gebouwen verraden dat het ooit een van de rijkste en meest mondaine steden ter wereld was. Waar het verkeer dag en nacht raast over de breedste avenue ter wereld, de Avenida 9 de Julio (zestien rijbanen!). Waar sommige cafés op de bruisende Avenida Corrientes 24 uur open zijn. En waar de mannen nog altijd onbeschaamd de vrouwen naroepen op straat. Het ‘hola chicas!’ is er niet van de lucht, en dat is niet verkeerd als je ego even een boost nodig heeft.
Buenos Aires is niet eens een typisch Zuid-Amerikaanse stad, maar heeft juist een opvallend Europese uitstraling – een beetje Madrid, een beetje Parijs, een beetje Rome. En als je de palmbomen wegdenkt, waan je je in de wijk Puerto Madero in de Docklands van Londen of, dankzij de glanzende wolkenkrabbers en hippe loftappartementen, zelfs in New York. Regelmatig zijn er filmregisseurs aan het werk die ‘een stukje Big Apple’ nodig hebben. Opera Bay, een cocktailbar/restaurant/club waar na kantoortijd twintigers en dertigers in strakke zakenoutfits samenkomen om te drinken, eten, dansen en praten, is weer een regelrechte kopie van het Opera House in Sydney.
Maar als de avond valt, dan wordt er een speciale energie voelbaar die zo karakteristiek is voor Buenos Aires, dat er geen enkele vergelijking meer mogelijk is. Dan maakt het gevoel van de tango zich meester van de straten, vooral in de oude wijk San Telmo. Niet dat de passionele volksdans er overdag niet is. De vele tangoschoenenwinkels, tangocafés en posters van tangolegende Carlos Gardel zijn moeilijk over het hoofd te zien. Maar ’s avonds weet je dat er iets bijzonders gebeurt. Dat er achter de vervallen muren van sommige woningen dezelfde rituelen plaatsvinden als een jaar of zestig geleden, toen de tango op zijn hoogtepunt was. Dat er vrouwen zijn die hun mooiste jurk uitkiezen en gladstrijken, dat mannen hun zwarte pak uit de kast halen en alvast een taxi bellen. De tanguero’s en tanguera’s komen ’s avonds pas echt tot leven. Als een soort vampiers, die de klanken van de bandoneon en de viool als eerste levensbehoefte in zich opzuigen en tot in de vroege uurtjes door dansen.

De tango hoort bij Buenos Aires als de Eiffeltoren bij Parijs. Toch danst slechts een paar procent van de porteños deze dans. Daarom blijft hij underground. Je weet dat het er is, maar je moet het weten te vinden. De milonga’s (salons), vinden plaats in afgelegen, tl-verlichte sportkantine’s, nostalgische confiteria’s met kroonluchters, sfeerloze basketbalvelden, en zelfs in reisbureaus na sluitingstijd. Wie eenmaal in de scene zit, weet precies op welke avond hij waar moet zijn, om met de beste partners te kunnen dansen.
Rond een uurtje of half elf lopen de milonga’s langzaam vol. Overal hebben de dansers hun best gedaan er mooi uit te zien. In de volkswijk La Boca is dat een soort maffia-chic (de mensen uit deze buurt zijn voornamelijk van Italiaanse afkomst), in de traditionele Confitería Ideal overheerst de klassieke strakke jurk, en in de jongere salon Canning gaat het er al een stuk hipper aan toe. De oudere dames zijn nog altijd nauwkeurig behaarsprayd en hebben strak gelakte nagels, de meisjes van in de twintig, of nog jonger, durven gerust in hun jeans te komen.
En dan kan het spel beginnen. Het dansen van de tango wordt wel eens vergeleken met het bedrijven van de liefde, en dus gaat het ook om verleiden en voorspel. Als blikken elkaar kruisen en dat moment nét lang genoeg duurt, hebben twee danspartners elkaar gevonden en zullen ze elkaar binnen enkele seconden op de dansvloer ontmoeten. Daar legt zij langzaam haar arm om zijn schouder en vlijt haar wang tegen de zijne. Ze sluit haar ogen, bereid om zich volledig aan hem over te geven. Hij houdt haar vast alsof het de laatste keer is dat hij een vrouw in zijn armen zal houden. Hun gezichten hebben die gekwelde blik en zijn zo dichtbij dat oogcontact niet mogelijk is. Er wordt geen woord gesproken. Het voornaamste doel: samen dansen als één. Vier benen, twee hoofden en één hart. Intiemer kan bijna niet.
En als na drie tangonummers een sneller melodietje (cortina) aangeeft dat er van danspartner gewisseld moet worden, keren beiden zwijgzaam terug naar hun eigen tafeltje - tangopartners bieden elkaar geen drankje aan. Het hele spel van verleiden begint opnieuw. Totdat het buiten weer een beetje licht wordt. Dan is het tijd om huiswaarts te keren.