Het hoort misschien bij de leeftijd, denkt ze. Zo begin dertig kan ineens de behoefte ontstaan om iets nuttigs te doen met je leven. Sylvana Simons is 35 en was al een paar jaar op zoek naar ‘meer’. «Ik heb een heerlijk vak hoor. We hebben allemaal een beetje entertainment nodig, maar het is wel oppervlakkig. Ik had het gevoel dat ik meer te geven heb dan wat ik nu doe. Natuurlijk, ik heb mijn kinderen om op te voeden, en ik zet me in voor de borstkankervereniging. Maar ik wilde ook voor een groter stukje van de wereld iets doen. We hebben een verantwoordelijkheid naar elkaar toe, vind ik, die verder gaat dan alleen je eigen kleine gemeenschapje. Ik vond het een eer dat Simavi mij vroeg om hun ambassadeur te worden.»
Haar eerste reis voor de organisatie ging naar Tanzania. En voor de luxevakantiegangster die ze is - «Ik verblijf uitsluitend in hotels en appartementen, kamperen heb ik nog nooit van mijn leven gedaan» - deed ze dat op een opmerkelijke manier: ze trok in bij een familie in het dorpje Ikuyu, waar slapen op de grond normaal is, en de wc niets meer dan een gat in de grond.

Waarom koos je niet voor een traditioneel bezoekje, zoals we dat gewend zijn van goodwill-ambassadeurs?
«Ik wilde niet een dagje ‘zielige mensen’ kijken, roepen hoe vreselijk het is en weer weggaan. Iedereen kan zich indenken dat het lastig is om geen wc te hebben die doorspoelt. Hoe vervelend het werkelijk is als je eerst drie keer per dag water moet halen voordat je je behoefte kunt doen, en hoe het is om boven een stinkende put te hangen, besef je pas als je het zelf ervaart.»
Hoe heb je je voorbereid op je reis?
«Ik had praktische dingen als wc-papier, flesjes mineraalwater, een klamboe en anti-muggenspul meegenomen. En de vereiste prikken en malariapillen gehaald. Verder kun je je niet voorbereiden, want je weet absoluut niet wat je tegen gaat komen. Ik zag het als een uitdaging. Toen ik er eenmaal was, besloot ik all the way te gaan. Dus heb ik géén muskietennet opgehangen, en gewoon mijn ogen dicht gedaan met de gedachte: als ik word opgegeten, so be it.»
Hoe werd er op jou gereageerd, als zwarte vrouw? Voelde je een verwantschap?
«Ik vermoed dat ze erg in de war waren door mij. Een zwarte vrouw, succesvol, rijk in hun ogen. Ze moeten zich afgevraagd hebben wat mij bezielde. Ik denk dat zij zich vooral verbonden met mij voelden, door mijn huidskleur. Ik kreeg continu de vraag van welke stam ik was. Ik kon er geen antwoord op geven, mijn roots kunnen op het hele continent liggen. Toen ik in het plaatselijke ziekenhuis was voor filmopnamen en daar een masai-echtpaar ontmoette waarvan de man mij aan mijn vader deed denken, wilde ik wel even geloven dat ik van de masai afstam - ik vind dat zulke prachtige mensen. Ik heb zijn foto aan mijn moeder laten zien en zij zag ook een gelijkenis. Ik voelde ook wel een band de vrouwen van Ikuyu, maar meer als vrouw en moeder. Tegelijkertijd zijn onze werelden zo anders, dat er een bepaalde afstand bleef. Ik vind het moeilijk in te schatten wat mijn bezoek voor hen heeft betekend. Ik denk wel dat ik hier en daar iemand heb geïnspireerd en het gevoel heb gegeven dat het mogelijk is om iets te bereiken in een wereld die alleen maar alles lijkt tegen te werken.»
Wat heeft de reis met jou persoonlijk gedaan?
«Ik ontkwam niet aan een bepaalde woede in mezelf, omdat het zo oneerlijk is. Ik vind het onbegrijpelijk dat ík het goed heb in Nederland omdat mijn voorouders als slaven naar Suriname zijn gebracht, terwijl mensen in Afrika, in al hun authenticiteit, niet eens toegang hebben tot schoon drinkwater! Ik zag ineens de overvloed waarin wij leven. Ik miste die radio en die magnetron niet eens, zonder is het leven ook goed te doen. Niet dat ik zomaar alles zou kunnen opgeven, maar de ervaring maakt je wel nederig.Toen ik net thuis was hadden allebei mijn kinderen onafhankelijk van elkaar iets nodig. Ik wilde niet meteen de ‘in Afrika hebben ze bijna niets’-preek geven, want mijn kinderen kunnen er ook niets aan doen dat ze hier opgroeien en niet in Afrika. Dus heb ik ze uitgelegd dat het voor mij op dat moment heel moeilijk was om dat belangrijk te vinden, en dat ze even twee dagen moesten wachten.»
Je hebt na terugkomst een belangrijk besluit genomen, namelijk dat je wilde scheiden van je man. Is er een verband?
«Ik had die beslissing al voor mijn vertrek genomen. Ik zit in een soort back-to-basic-fase, een periode waarin ik erg bezig ben met de kern, en de balans in mijn leven zoek. Mijn verblijf in Afrika heeft me opnieuw doen beseffen dat het belangrijk is om trouw aan mezelf te blijven. Ik denk nu nóg vaker: waar slaat het allemaal op waar ik mee bezig ben? Hoe de toekomst eruit ziet, doet er even niet toe. Ik was daar ernstig alleen – de cameraploeg verbleef ergens anders en ik miste veel doordat ik de taal niet sprak – en dat beviel me goed. Eigenlijk ben ik gewoon best gelukkig in mijn eentje.»