Tori Amos

Je woont alweer een aantal jaren in Cornwall, Groot-Brittannië. Voel je je een beetje Engels, of ben je nog steeds een echte Amerikaanse?
«Ik heb ook nog een strandhuis in Amerika, alleen ben ik er zelden. Ik zou er wel vaker naartoe willen, want in Europa vriezen m’n billen eraf. Het grootste deel van de tijd ben ik echter omringd door Britten ja, of beter: Cornish. Ik adoreer die mensen, maar ik voel me niet een van hen en zij zien mij ook niet zo. Ik voel me meer een wereldburger: ik kan overal zijn, maar blijf een gast. Als ik echter door Amerika loop, hoor ik de stemmen van mijn voorouders [Tori’s oma was een volbloed Cherokee, red.] en voel ik dat ik daar een verantwoordelijkheid heb liggen. Ik mag van het land nemen, maar moet er ook zorg voor dragen.»
Je begon je autobiografie te schrijven toen je 40 was. Was de tijd er rijp voor omdat je je een complete vrouw voelde: zakenvrouw, echtgenote, moeder?
«Absoluut. Ik zit veel beter in mijn vel sinds ik veertig ben. Het is een geweldige leeftijd. Je bent emotioneel, mentaal, spiritueel en fysiek in balans. Alles klopt. Natuurlijk wil ik net als andere vrouwen wel iets aan mezelf veranderen, mijn dijen bijvoorbeeld. Maar het is niet meer het belangrijkste onderwerp van de dag. Dan draag ik maar geen korte rokjes en bikini’s meer. Het gaat om de keuzes die je hebt gemaakt in je leven en die goed voor je werken. Je kunt volgens mij dan zelfs weer een beetje jonger worden, de tijd wat rekken, doordat je vrede hebt met alles en waardeert wie je bent geworden.»
Hoe lukt het je om al die verschillende rollen te combineren? En heeft het moederschap invloed gehad op hoe je in je werk staat?
«Het leven is voor mij een soort driedimensionale collectie van schilderijen en ik mag telkens in een andere situatie en realiteit stappen. Maar sinds ik moeder ben zijn de grenzen ertussen wel duidelijker geworden. Op tournee mogen mijn fans of mensen van de crew me niet zomaar meer storen en mijn ‘mommy-time’ afpakken.»
Wat is je favoriete song van The Beekeeper?
«Dat verandert nu nog elke dag. Ik begin ze namelijk pas net te kennen. Je kunt het misschien vergelijken met als er bij jou op de redactie een heleboel nieuwe schoenen van grote ontwerpers binnenkomen voor de nieuwe voorjaarsmode. Ze zijn allemaal prachtig, maar je bent nog op geen enkel paar een avondje uit geweest. Ze omringen je alleen nog maar. Ik ben nog niet op tournee geweest met deze nieuwe nummers, dus ik weet nu niet welke het belangrijkste voor me wordt. Misschien de song die over mijn dochtertje gaat, Ribbons Undone; het is haar favoriet. Alle ouders zien bij het horen van dit nummer hun kleine meisje door het veld rennen. Als ik mijn eigen engeltje zie meezingen en dansen, word ik opnieuw verliefd op haar.»
Hoe zou je herinnerd willen worden? Tori Amos, de vrouw die….
«… mijn vriend was. Ik wil niet iemand zijn die maar wat zegt, de waarheid ontwijkt omdat ze geen zin heeft in de complicaties. Een goede vriend zegt niet altijd ‘ja’, maar ook: ‘sorry, ik hou van je, maar nee…’. Een goede vriend kan de telefoon erop gooien en maanden of nog langer niets meer van zich laten horen. Of juist datgene zeggen wat je niet wilt horen. Als de mensen om wie ik geef mij zo herinneren, heb ik het goed gedaan.»