Onafhankelijkheid
«Vrijheid is heel belangrijk voor me. Mijn ouders hebben me al vroeg vrij gelaten en me veel vertrouwen meegegeven toen ik als model eerst een tijdje naar Parijs ging en op mijn achttiende in New York ging wonen. Ze zeiden: jij kunt het allemaal wel. Toen ik echter op mijn twintigste in Amsterdam ging wonen en studeren aan de toneelschool, ging het even mis. Zo erg dat ik ook even helemaal kwijt was waarom ik eigenlijk ook al weer wilde acteren. Ik kreeg een heel ander leven, precies tegenovergesteld aan wat ik was gewend. In New York wist ik nooit hoe de volgende dag eruit zou zien. Ik reisde veel, hoefde niets, was vrijgezel. In Amsterdam kreeg ik voor het eerst een serieuze relatie en kwam ik in het schoolsysteem terecht. Hoe blij ik ook was dat ik was aangenomen, en hoe fijn ik het ook vond op school, het was heel benauwend voor me. . Ik zat in die wat-wil-ik-nou-eigenlijk-fase waar iedereen mee te maken krijgt, maar het was wel zwaar af en toe. Ik zat echt tegen het depressieve aan. Ik vond het allemaal zo heftig dat ik in het tweede jaar van de toneelschool besloot er een halfjaar tussenuit te gaan. En doordat ik mezelf die ruimte gaf, ben ik er goed uitgekomen. Ik ben bijvoorbeeld wel blijven acteren, heb onder meer een monoloog gedaan wat ontzettend leuk was. Daardoor wist ik weer waar ik aan wilde werken en waarom ík dus die school moest gebruiken, in plaats van dat ik de school mijn leven moest laten beheersen.
Soms zit ik zo in mijn hoofd, dat ik nog wel eens vergeet dat ik een heel vrij en onafhankelijk leven leidt. Mijn reclamewerk (Bracha is het meisje uit de reeks Mona-commercials, red.) geeft me bijvoorbeeld heel veel vrijheid, want daar kan ik mijn huur van betalen. Dat is trouwens niet de reden dat ik die commercials ging maken, ik vond het gewoon heel leuk om te doen. Achteraf zag ik pas dat het ook heel prettig is, omdat ik me daardoor kan permitteren om minder betaald werk aan te nemen, of er, zoals nu, drie maanden tussenuit te gaan. Als ik daar zo af en toe even bij stilsta, dat ik eigenlijk helemaal nergens aan vastzit, dan maakt dat het leven zo veel prettiger.» 

New York
«Mijn kennismaking met New York was behoorlijk heftig. Ik was zeventien en mijn modellenbureau vroeg of ik ernaar toe wilde om te kijken of werken daar iets voor mij zou zijn. Ik was op dat moment best moe – ik had net de modeshows in Parijs achter de rug, wat veel rondrennen betekent – maar ben toch een week gegaan. Ik kwam in een appartement terecht met heel jonge modellen, meisjes uit Kroatië, Rusland, met wie ik totaal geen aansluiting had en die het alleen maar over werk hadden. Toen ik meteen allerlei opties kreeg via bureaus daar, werd ik nogal paniekerig. Ik wist helemaal niet of ik wel in New York wilde blijven. Ik ben terug naar huis gegaan om uit te rusten en na te denken. Twee weken later ging ik weer naar New York en ik ben er uiteindelijk twee jaar gebleven. Ik woonde in een appartement met studenten van de acteursopleiding van Lee Strasberg, dus ik zat niet continu in die modellenwereld. En toen ik zelf acteerlessen ging nemen, werd het nog leuker. New York is nog steeds een van de fijnste plekken om te zijn, vind ik. Als ik door die stad loop, denk ik dat alles mogelijk is. Ik vind het heerlijk dat ik er weer even drie maanden kan zijn, want ik mis het best wel. Ik ga er wat acteerlessen nemen, een van mijn beste vrienden opzoeken, maar vooral even uitrusten van een hectische periode.» 

Liefde
«Ik had tot ik Lieuwe ontmoette alleen nog maar wat vage relaties gehad. Lieuwe zat een jaar boven mij op de toneelschool en toen ik hem voor het eerst zag, vond ik hem meteen leuk. Na een week woonden we al samen. We zijn vijf jaar bij elkaar geweest en vorig jaar zomer is het uitgegaan. Ik vind het lastig om te zeggen waardoor dat is gekomen. Je verandert denk ik in de loop der jaren, gaat allebei een andere kant op. Ik dacht dat hij de ware was, de liefde van mijn leven. Ik was zo verliefd dat ik zelfs het gevoel had dat als ik per ongeluk zwanger zou raken, ik dat best leuk zou vinden. Misschien was het een reactie op mijn vrije, hectische leven in New York. Verlangde ik even naar iets totaal anders, en had ik behoefte aan veiligheid. Ik dacht dat mijn relatie het helemaal was, en het is raar om te beseffen dat het dus niet zo is. Ik geloof nu dat er wel meer mannen zijn met wie je je leven kunt delen, als je maar het geluk hebt ze tegen te komen. Ik weet ook zeker dat ik ooit kinderen wil, maar nu nog niet. Ik wil eerst nog van mijn vrijheid genieten. Ik heb gemerkt dat het heel lastig is om jezelf te blijven als je met iemand samen bent, en je eigen dingen te blijven doen. Als ik weer een serieuze relatie krijg, hoop ik mezelf daar niet in te verliezen.» 

Onzekerheid
«Mensen denken dat als je model bent geweest je je super zeker voelt. In elk geval over je uiterlijk. Maar juist in die wereld word je heel onzeker omdat je altijd tussen bloedmooie mensen zit. Op een casting vroeg ik me regelmatig af wat ik daar eigenlijk deed. Toen ik in Parijs meeliep met de shows was het net in om superdun te zijn. Ik zag er vrij normaal uit en dat leek daar even een probleem te worden, want veel meisjes om mij heen waren gewoon eng, vond ik. En dan ga je toch denken dat je zelf een beetje dikkig bent. Dat gaat natuurlijk helemaal nergens over. Ik werd daar op een bepaald moment ook een beetje bozig van. Kreeg de neiging om juist heel veel te gaan eten. Echt, het gaat alleen maar over uiterlijk. Als je een pukkel hebt, denk je steeds: o jee, ik heb een pukkel. Oké, het is je werk, maar eigenlijk is het toch onzin om je zo druk te maken om een pukkel… De modellenwereld is een lastige, harde wereld; de ene keer ben je je van het, het volgende moment niet meer en krijg je alleen maar afwijzingen. Maar ik heb er wel door leren relativeren. Het stelt gewoon niet zoveel voor, wat mensen allemaal roepen. Dat ze je geweldig vinden, omdat je bijvoorbeeld met die en die heb gewerkt. Natuurlijk is het fijn als mensen je opmerken, als dat me verder brengt als actrice. Maar het schept ook weer een bepaald verwachtingspatroon, met als gevolg dat ik veel van mezelf gaat vragen. Ik vind het belangrijk om kritisch op mezelf te blijven, en steeds beter te worden, maar ik kan mezelf ook gek maken. Ren, Lenny ren (een rockcomedy van Acda en De Munnik van twee jaar geleden, red.) vond ik wat dat betreft heel zwaar. Het was een grote productie en ik nam de rol over van Carice (van Houten, red.), toch wel de beste actrice van Nederland vind ik. Dat was heftig. Ik begreep niet helemaal waar ik mee bezig was, maar ik durfde ook nog niet echt voor dingen te gaan staan, of mijn eigen ideeën te vertellen. Terwijl ik best meer op mezelf had mogen vertrouwen. Ik vind het lastig om voor mezelf op te komen en mijn grenzen te stellen. Ik kan echt heel lang met dingen rondlopen, als er bijvoorbeeld iets is gezegd wat ik niet prettig, en dan durf ik daar niets over te zeggen. Als ik het dan eindelijk bespreek, blijkt het helemaal niet zo erg te zijn. Ik heb wel eens in een productie gespeeld waarin ik in elkaar werd geslagen. Mijn tegenspeler verloor zich nogal in zijn spel en had kennelijk geen idee van zijn eigen kracht. Ik heb dat heel ver door laten gaan, dacht dat het misschien iets persoonlijks was, en zei maar niks. Tot ik op een gegeven moment toch kwaad ben geworden, en toen was het goed. Ik ben gewoon te veel bezig met wat anderen van me denken, dat besef ik heel goed. Terwijl het er vooral om gaat dat je zelf achter de dingen staat die je doet. Ik ben nu aan het leren daar anders mee om te gaan, en dat lukt aardig. Ik denk steeds vaker: kom op, niet iedereen hoeft je aardig te vinden.» 

Acteren
«Ik was er als kind altijd wel een beetje mee bezig, met toneelstukjes spelen, maar ik begon serieus aan een acteercarrière te denken toen ik als model in New York woonde en werkte. Ik zag daar een toneelstuk, The Real Thing, en vond dat zo gaaf. Dat wilde ik ook. Ik was het modellenwerk een beetje zat - het draait alleen om uiterlijk en dat werd me veel te eenzijdig - dus besloot ik daarnaast acteerlessen te nemen. Toen ik de mogelijkheid kreeg om audities te doen, vond ik echter dat ik er totaal nog niet klaar voor was. Ik begreep zoveel dingen niet van het vak. Ik vond dat ik meer houvast nodig had en wilde een echte opleiding gaan doen. In New York kon ik dat niet betalen, want ik zou geen tijd meer hebben om te werken, dus besloot ik auditie te doen in Amsterdam. Tijdens die vier jaar toneelschool ben ik me pas echt bewust geworden wat acteren eigenlijk inhoudt. En dat het een heel ingewikkeld vak is waar ik nog nauwelijks grip op heb. Daarom vind ik toneel ook leuk, omdat je dan elke avond verder kunt met je personage, nieuwe dingen kunt uitproberen, waardoor het steeds meer van jezelf wordt. Het leukste wat je mee kunt maken, is als je op het punt bent beland dat je helemaal in het moment staat.
Toch heb ik na Closer bewust een paar toneeldingen afgezegd. Ik hoop binnenkort weer in een film te spelen, of iets voor tv te maken. Ik vind de afwisseling te leuk, en als ik me nu vastleg voor een toneelproductie is er verder weinig mogelijk. Ik vind het niet eng om even niet te weten wat ik straks ga doen. Ik heb de luxe dat ik sinds mijn afstuderen altijd werk heb gehad. Er komt vast wel wat, en anders bedenk ik wel wat. Als ik maar kan spelen, want ik word heel ongelukkig als ik dat lang niet kan doen.»